23661
post-template-default,single,single-post,postid-23661,single-format-standard,theme-stockholm,stockholm-core-1.1,woocommerce-no-js,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-5.1.7,ajax_fade,page_not_loaded,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.3,vc_responsive

Onvoorwaardelijke liefde

Onvoorwaardelijke liefde

Vroeger leerde ik dat ik sterkere grenzen moest hebben. Ik moest mezelf kunnen beschermen en verdedigen. Ik heb dat nooit begrepen. Ik heb nooit begrepen dat ik heel boos hoorde te zijn op mensen die me niet konden voorzien in mijn behoeftes. Ik voelde dat vaak maar even een moment en dan keek vergeving alweer om de hoek.

Hebben we werkelijk zulke sterke grenzen nodig? Ik voel dat onze grenzen vaak liefde buiten houdt. Er is niets mis met het hebben van grenzen (en vooral voelen waar je je mee in wilt laten of niet) maar ze hoeven niet continu ons edele hart te beschermen.

Je mag grenzeloos liefhebben en je mag grenzeloos verdriet hebben als de liefde niet langer beantwoord kan worden. Dat is het ‘ risico’ maar ook de schoonheid van onvoorwaardelijke liefde.

Ik voel zelfs de laatste tijd meer en meer dat boosheid en liefde naast elkaar kunnen bestaan. Dat je liefde kunt voelen voor een persoon ondanks dat zijn/haar gedrag shitty is. En hoewel me dat even verwarde (ik dacht dat ik juist geleerd werd een standpunt in te nemen) besef ik me nu dat het gewoon onvoorwaardelijke liefde is.

Want waarom mogen we de ander niet meer liefhebben als de relatie voorbij is? Waarom moeten we een eeuwige wrok blijven koesteren of de ander op afstand houden? De vorm is veranderd maar de inhoud niet. Naar mijn mening is liefde namelijk nooit over. Je bent jezelf slechts aan het beschermen.

Kun je verder zien dan de dingen die de ander jou ‘heeft aangedaan?’dan kun je die persoon zien voor wie hij/zij werkelijk is. Liefde. Onvoorwaardelijke liefde. Net als jij!

Manon Asbroek

info@manonasbroek.nl